Κατά τον άγιο Βασίλειο ο Θεός έπλασε εξ αρχής σαρκοφάγα

Στη συνέχεια θα δούμε αποσπάσματα από τις ομιλίες τού αγίου Βασιλείου "Στην Εξαήμερο", όπου όχι μόνο δεν θεωρεί "κακή" τη δημιουργία εξ αρχής αγρίων ζώων από τον Θεό, αλλά αντιθέτως τη θεωρεί καλή και απόδειξη τής Σοφίας Του! Γιατί "το κάθε τι έχει το σκοπό του στη δημιουργία τού Θεού", και "τα άγρια ζώα είναι θέμα πίστης"!

Πολλοί από αυτούς, λοιπόν, σε αντίθεση με όσα έχει ήδη αποδείξει η επιστήμη, όπως παρουσιάσαμε σε προηγούμενο άρθρο, θεώρησαν ότι ο Θεός έφτιαξε τα ζώα στην αρχή όλα φυτοφάγα, και ότι στην αρχή υπήρχαν μόνο καλά φυτά, όχι βλαβερά, και ότι μόνο μετά την αμαρτία του Αδάμ κάποια φυτά μετατράπηκαν σε βλαβερά και κάποια ζώα μετατράπηκαν σε σαρκοφάγα. Εκεί είδαμε και τις διαφωνίες που είχαν μεταξύ τους σχετικά με το αν ο άνθρωπος έγινε άφθαρτος στην αρχή ή φθαρτός.

Επειδή, λοιπόν, ο Άγιος Βασίλειος, στο θέμα των ζώων, παρά το ότι έζησε σε εκείνη την εποχή με τη στοιχειώδη αρχαία επιστήμη, και δεν ήξερε τι θα έβρισκε στο μέλλον η επιστήμη για όλα αυτά, είναι σύμφωνος με την επιστήμη, και μάλιστα με πολύ εκτενή τρόπο εξηγεί πώς ο Θεός από την αρχή έφτιαξε τα ζώα εξ αρχής άγρια και κάποια από αυτά εξ αρχής σαρκοφάγα, και κάποια φυτά εξ αρχής δηλητηριώδη.

Επειδή είναι αρκετά αυτά που γράφει ο Άγιος Βασίλειος στη σειρά των ερμηνευτικών του έργων για την Εξαήμερο, στο άρθρο αυτό, αφιερωμένο μόνο σε αυτόν, θα διαβάσετε μερικά από τα πολλά πράγματα που έγραψε για αυτά τα ζώα τα άγρια που έφτιαξε ο Θεός εξ αρχής. Γιατί είναι πολύ σημαντικό ένας Άγιος Πατέρας από τόσο νωρίς να εντοπίσει το λάθος των υπολοίπων και να κάνει από τότε μία τόσο επιστημονική ανάλυση για αυτό ακριβώς το ζήτημα.

Εκεί που και ο Άγιος Βασίλειος κάνει λάθος επ' αυτού τού θέματος, είναι ότι ακολουθεί τους υπολοίπους, ειδικά στο ότι τα φυτά μόνο μετά την αμαρτία του Αδάμ έβγαλαν αγκάθια. Αλλά σε όλα τα υπόλοιπα τα λέει σωστά, όσον αφορά το ότι υπήρχαν και δηλητηριώδη φυτά.

Άγιος Βασίλειος. 5η Ομιλία προς την Εξαήμερον Περί βλαστήσεως γης. 4ο μέρος:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

Βλαστησάτω η γη βοτάνην χόρτου. Και ευθέως συνεξεδόθη τοις τροφίμοις τα δηλητήρια· μετά τού σίτου το κώνειον· μετά τών λοιπών τροφίμων ελλέβορος, και ακόνιτον, και μανδραγόρας, και ο τής μήκωνος οπός.

Τι ουν; αφέντες το επί τοις χρησίμοις την χάριν ομολογείν, εγκαλέσομεν τω δημιουργώ επί τοις φθαρτικοίς ημών τής ζωής; εκείνο δε ου λογισόμεθα, ότι ου πάντα τής γαστρός ένεκεν τής ημετέρας δεδημιούργηται; Αλλ ημίν μεν αι αποτεταγμέναι τροφαί πρόχειροι και πάσιν εύγνωστοι· έκαστον δε τών γενομένων ίδιόν τινα λόγον εν τη κτίσει πληροί...

Αλλά σοι μεν αυτάρκης ο σύνοικος λόγος προς την φυλακήν τών ολεθρίων. Ου δήπου γαρ πρόβατα μεν και αίγες ίσασιν αποφεύγειν τα κακούντα αυτών την ζωήν, μόνη τη αισθήσει το βλαβερόν διακρίνοντα· σοι δε ω και λόγος πάρεστι, και ιατρική τέχνη το χρήσιμον εκπορίζουσα, και η τών προλαβόντων πείρα τών βλαπτόντων την φυγήν υποβάλλουσα, χαλεπόν εστιν, ειπέ μοι, εκκλίναι τα δηλητήρια;

Έστι δε τούτων ουδέν αργώς, ουδέν αχρήστως γεγενημένον. Ή γαρ τροφήν παρέχει τινί τών αλόγων· ή και ημίν αυτοίς παρά τής ιατρικής τέχνης εις παραμυθίαν τινών αρρωστημάτων εξεύρηται.

Ας βλαστήσει η γη χορτάρι». Και αμέσως, μαζί με τα φαγώσιμα, φύτρωσαν και τα δηλητήρια· μαζί με το σιτάρι το κώνειο· μαζί με τα υπόλοιπα φαγώσιμα ο ελλέβορος και το ακόνιτο και ο μανδραγόρας και το όπιο.

Τι λοιπόν; Θα σταματήσουμε να είμαστε ευγνώμονες για τα χρήσιμα και θα κατηγορήσουμε τον δημιουργό για τα φυτά που θανατώνουν τη ζωή μας; Και δεν θα σκεφτούμε ότι δεν δημιουργήθηκαν τα πάντα για τη δική μας κοιλιά; Αλλά οι τροφές που προορίζονται για εμάς είναι έτοιμες μπροστά μας και αναγνωρίζονται εύκολα· το κάθε δημιούργημα όμως εκπληρώνει κάποιον ιδιαίτερο λόγο μέσα στην κτίση...

Αλλά η λογική που υπάρχει σ' εσένα, σου είναι αρκετή για να φυλάγεσαι από τα θανατηφόρα. Τα πρόβατα βέβαια και τα γίδια γνωρίζουν να αποφεύγουν τα θανατηφόρα και να διακρίνουν το βλαβερό μόνο με την αίσθηση· και εσύ που έχεις και λογική, και ιατρική επιστήμη που σου υποδεικνύει τα χρήσιμα, και την πείρα των παλαιοτέρων που σε συμβουλεύει να αποφεύγεις τα βλαβερά, δυσκολεύεσαι να αποφύγεις τα δηλητήρια;

Και τίποτε από αυτά δεν δημιουργήθηκε μάταια και άχρηστα. Διότι ή είναι τροφή κάποιου ζώου, ή και η δική μας ιατρική επιστήμη το βρήκε ως φάρμακο ορισμένων ασθενειών.

Και αφού αναφέρει στη συνέχεια διάφορες περιπτώσεις ο Άγιος, όπου διάφορα ζώα τρώνε βλαβερά για εμάς φυτά, συνεχίζει στην ίδια ενότητα:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

Έστι δε και αυτά ταύτα εν καιρώ ποτε και ημίν χρήσιμα. Δια μεν γαρ τού μανδραγόρου ύπνον ιατροί κατεπάγουσιν· οπίω δε τας σφοδράς οδύνας τών σωμάτων κατακοιμίζουσιν. Ήδη δε τινες τω κωνείω και το λυσσώδες τών ορέξεων κατεμάραναν· και τω ελλεβόρω πολλά τών χρονίων παθών εξεμόχλευσαν.

Ώστε ό ενόμιζες έχειν κατά τού κτίσαντος έγκλημα, τούτό σοι εις προσθήκην ευχαριστίας περιελήλυθε.

Αλλά αυτά τα ίδια είναι στην κατάλληλη περίσταση χρήσιμα και για εμάς. Διότι με τον μανδραγόρα οι γιατροί προκαλούν αναισθησία, με το όπιο δε αποκοιμίζουν τους φοβερούς πόνους των σωμάτων. Ακόμη δε και με το κώνειο μερικοί καταστέλλουν τις λυσσώδεις ορέξεις· και με τον ελλέβορο ξερίζωσαν πολλά χρόνια νοσήματα.

Ώστε αυτό που νόμιζες ότι έχεις να το παρουσιάσεις ως κατηγορία εναντίον του δημιουργού, αυτό σου έγινε αιτία για επιπλέον ευχαριστία.

Ας προχωρήσουμε τώρα στην έβδομη ομιλία του, σχετικά με τα θαλάσσια όντα. Και εκεί επίσης, μάς λέει ο Άγιος Βασίλειος ότι υπήρχαν εξ αρχής και σαρκοφάγα ζώα. Εκεί λέει τα εξής:

Άγιος Βασίλειος. 7η Ομιλία προς την Εξαήμερον Περί βλαστήσεως γης. 3ο μέρος:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

Τροφή δε ιχθύσιν άλλοις άλλη κατά γένος διωρισμένη. Οι μεν γαρ ιλύϊ τρέφονται· οι δε τοις φυκίοις· άλλοι ταις βοτάναις ταις εντρεφομέναις τω ύδατι αρκούνται.

Αλληλοφάγοι δε τών ιχθύων οι πλείστοι, και ο μικρότερος παρ εκείνοις βρώμά εστι τού μείζονος. Καν ποτε συμβή τον τού ελάττονος κρατήσαντα ετέρου γενέσθαι θήραμα, υπό την μίαν άγονται γαστέρα τού τελευταίου.

Η τροφή για τα ψάρια είναι ορισμένη διαφορετικά για το κάθε γένος. Γιατί άλλα τρέφονται με τη λάσπη, άλλα με τα φύκια, και άλλα αρκούνται στα φυτά που αναπτύσσονται μέσα στο νερό.

Τα περισσότερα όμως από τα ψάρια τρώνε το ένα το άλλο, και το μικρότερο ανάμεσά τους είναι τροφή για το μεγαλύτερο. Και αν τύχει ποτέ αυτό που έφαγε το μικρότερο να γίνει θήραμα κάποιου άλλου, και τα δύο οδηγούνται μέσα στην ίδια κοιλιά του τελευταίου.

Λίγο πιο κάτω στην ίδια ενότητα, μάς λέει το εξής για τον κάβουρα, και λίγο αργότερα για τα μαλάκια:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

Ο καρκίνος τής σαρκός επιθυμεί τού οστρέου· αλλά δυσάλωτος η άγρα αυτώ δια την περιβολήν τού οστράκου γίνεται. Αρραγεί γαρ ερκίω το απαλόν τής σαρκός η φύσις κατησφαλίσατο. Διο και οστρακόδερμον προσηγόρευται. Και επειδή δύο κοιλότητες ακριβώς αλλήλαις προσηρμοσμέναι το όστρεον περιπτύσσονται, αναγκαίως άπρακτοί εισιν αι χηλαί τού καρκίνου.

Τι ουν ποιεί; Όταν ίδη εν απηνέμοις χωρίοις μεθ ηδονής διαθαλπόμενον, και προς την ακτίνα τού ηλίου τας πτύχας εαυτού διαπλώσαντα, τότε δη λάθρα ψηφίδα παρεμβαλών, διακωλύει την σύμπτυξιν, και ευρίσκεται το ελλείπον τής δυνάμεως δια τής επινοίας περιεχόμενος...

Ουκ αν παρέλθοιμι το τού πολύποδος δολερόν και επίκλοπον, ος οποία ποτ αν εκάστοτε πέτρα περιπλακή, την εκείνης υπέρχεται χρόαν. Ώστε τους πολλούς τών ιχθύων απροόπτως νηχομένους τω πολύποδι περιπίπτειν, ως τη πέτρα δήθεν, και έτοιμον γίνεσθαι θήραμα τω πανούργω.

Ο κάβουρας επιθυμεί τη σάρκα του στρειδιού· αλλά το κυνήγι του είναι δύσκολο εξαιτίας του περιβλήματος του οστράκου. Γιατί η φύση ασφάλισε τη μαλακή σάρκα με ένα αδιάρρηκτο φράγμα. Γι' αυτό και ονομάζεται οστρακόδερμο. Και επειδή δύο κοιλότητες που εφαρμόζουν ακριβώς η μία πάνω στην άλλη αγκαλιάζουν το στρείδι, οι δαγκάνες του κάβουρα είναι αναγκαστικά άπρακτες.

Τι κάνει λοιπόν; Όταν δει το στρείδι σε απάνεμα μέρη να ζεσταίνεται με ηδονή και να απλώνει τα κελύφη του προς την ακτίνα του ήλιου, τότε λοιπόν ρίχνει κρυφά μέσα σε αυτά ένα πετραδάκι, εμποδίζει το κλείσιμο, και έτσι πετυχαίνει αυτό που έλειπε από τη δύναμή του μέσω της επινόησης...

Δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον δόλο και την κλεψιά του χταποδιού, το οποίο, σε όποια πέτρα και αν τυλίγεται κάθε φορά, παίρνει το χρώμα της. Έτσι, πολλά από τα ψάρια που κολυμπούν ανυποψίαστα πέφτουν πάνω στο χταπόδι, νομίζοντας ότι είναι πέτρα, και γίνονται έτοιμο θήραμα για τον πανούργο.

Αλλά ας προχωρήσουμε και σε μια άλλη ομιλία του, στην όγδοη ομιλία του «περί των πτηνών». Εκεί, στο τρίτο κεφάλαιο, καθώς μιλάει για την πολύ μεγάλη ποικιλία των πουλιών που έχει φτιάξει ο Θεός, λέει και τα εξής:

Άγιος Βασίλειος. 8η Ομιλία προς την Εξαήμερον Περί Πτηνών 3ο μέρος:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

Άλλο μεν ουν γένος το τών σαρκοφάγων, και άλλη κατασκευή πρέπουσα τω τρόπω τής διαίτης αυτών, ονύχων ακμαί, και χείλος αγκύλον, και πτερόν οξύ, ώστε και συλληφθήναι ραδίως το θήραμα, και διασπαραγέν τροφήν τω ελόντι γενέσθαι. Άλλη τών σπερμολόγων κατασκευή· άλλη τών εκ παντός τρεφομένων τού συντυχόντος.

Και εν τούτοις πλείσται διαφοραί. Τα μεν γαρ αυτών εστιν αγελικά, πλην τών αρπακτικών· τούτων δε ουδέν κοινωνικόν εκτός τού κατά τας συζυγίας συνδυασμού. Μυρία δε άλλα τον αθροισματικόν ρηται βίον, ως περιστεραί, και γέρανοι, και ψήρες, και κολοιοί.

Άλλο λοιπόν γένος είναι αυτό των σαρκοφάγων, και άλλη η κατασκευή του σώματος που ταιριάζει στον τρόπο της διατροφής τους: αιχμηρά νύχια, γαμψό ράμφος και οξύ φτερό, ώστε και το θήραμα να συλλαμβάνεται εύκολα, και αφού διαμελιστεί να γίνει τροφή για αυτόν που το έπιασε. Άλλη η κατασκευή των σπερμοφάγων και άλλη εκείνων που τρέφονται από οτιδήποτε τυχαίο βρουν.

Και σε αυτά υπάρχουν πάρα πολλές διαφορές. Γιατί άλλα από αυτά ζουν σε αγέλες, εκτός από τα αρπακτικά· από αυτά κανένα δεν είναι κοινωνικό, εκτός από την περίοδο του ζευγαρώματος. Αμέτρητα άλλα έχουν επιλέξει τη ζωή σε ομάδες, όπως τα περιστέρια, οι γερανοί, τα ψαρόνια και οι κάργιες.

Και συνεχίζει να μιλάει και για άλλα πράγματα, όπως για τα ήμερα και τα άγρια πουλιά, κάποια εκ των οποίων μπορούν να ζήσουν μαζί με ανθρώπους και κάποια άλλα δεν αντέχουν το ανθρώπινο άγγιγμα, όπως μας εξηγεί.

Τώρα ας προχωρήσουμε σε μία άλλη δημιουργική ημέρα του Αγίου. Στην ένατη ομιλία του, κεφάλαια 19 έως 31, θα δούμε μερικά αποσπάσματα και εδώ, γιατί λέει πάρα πολλά. Και όπως στις προηγούμενες δημιουργικές ημέρες που αναλύει, μας λέει ότι υπήρχαν και εκεί από την αρχή σαρκοφάγα ζώα· το ίδιο μας λέει και για αυτή την ημέρα, με περισσότερη έμφαση για τα θηλαστικά. Προσέξτε, λοιπόν, τι λέει:

Άγιος Βασίλειος. 9η Ομιλία προς την Εξαήμερον Περί Ζώων τής ξηράς 4ο μέρος:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

Ούπω οι οδόντες τω σκύλακι και όμως δια του στόματος αμύνεται τον λυπήσαντα. Ούπω τα κέρατα τω μόσχω, και οίδε που τα όπλα αυτώ εμφυήσεται. ταύτα απόδειξιν έχει τού αδιδάκτους είναι τας φύσεις απάντων, και μηδέν είναι άτακτον μηδέ αόριστον εν τοις ούσιν, αλλά πάντα ίχνη φέρειν τής τού ποιήσαντος σοφίας, εν εαυτοίς δεικνύντα ότι εμπαράσκευα προς την φυλακήν τής οικείας αυτών σωτηρίας παρήχθη.

Το σκυλάκι δεν έχει ακόμα δόντια, και όμως αντιμετωπίζει αυτόν που το ενόχλησε με το στόμα του. Το μοσχαράκι δεν έχει ακόμα κέρατα, και γνωρίζει πού θα του φυτρώσουν τα όπλα του. Αυτά είναι απόδειξη ότι οι φύσεις όλων είναι αδίδακτες και τίποτε δεν είναι άτακτο ούτε ακαθόριστο μέσα στα όντα, αλλά όλα φέρουν σημάδια της σοφίας του δημιουργού και αποδεικνύουν από μόνα τους ότι δημιουργήθηκαν με φυσική ετοιμότητα για την διαφύλαξη τής σωτηρίας τους.

Δηλαδή εδώ ο Άγιος Βασίλειος μάς λέει ξεκάθαρα ότι ο Θεός έτσι έφτιαξε τα ζώα από την αρχή, και τα έφτιαξε επίτηδες να έχουν όπλα, να έχουν δόντια, να έχουν κέρατα και να είναι έτοιμα να αμυνθούν, για να φυλάξουν τη σωτηρία τους.

Μάς μιλάει σαφώς για τη φυσική επιλογή εδώ πέρα, γιατί τα ζώα που δεν μπορούν να αμυνθούν δεν μπορούν και να επιβιώσουν. Σε άλλο άρθρο θα δούμε και τον Άγιο Διονύσιο να μάς μιλάει για αυτό το θέμα.

Και αφού ο Άγιος Βασίλειος συνεχίζει στο τέταρτο μέρος με διάφορα παραδείγματα για τη δημιουργία των ζώων από τον Θεό, στο πέμπτο κεφάλαιο μάς λέει τα εξής:

Άγιος Βασίλειος. 9η Ομιλία προς την Εξαήμερον Περί Ζώων τής ξηράς 5ο μέρος:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

Αλλ' επί την θεωρίαν τής κτίσεως επανίωμεν.

τα ευαλωτότερα τών ζώων πολυγονώτερα. δια τούτο πολυτόκοι λαγωοί, και αίγες άγριαι και πρόβατα άγρια διδυμοτόκα, ίνα μη επιλείπη το γένος υπό τών ωμοβόρων εκδαπανώμενον.

τα δε φθαρτικά τών άλλων ολιγοτόκα. όθεν λέοντος ενός μόλις η λέαινα μήτηρ γίνεται. ταις γαρ ακμαίς τών ονύχων διασπαράξας την μήτραν, ούτω πρόεισιν, ως φασι·

και έχιδναι τας μήτρας εκφαγούσαι προέρχονται, πρέποντας τη γεννησαμένη τους μισθούς εκτιννύουσαι.

ούτως ουδέν απρονόητον εν τοις ούσιν, ουδέ τής επιβαλούσης αυτοίς επιμελείας άμοιρα. καν αυτά τα μέλη των ζώων καταμάθης, ευρήσεις ότι ούτε περιττόν τι ο Κτίσας προσέθηκεν, ούτε αφείλε τών αναγκαίων.

τοις σαρκοφάγοις ζώοις οξείς τους οδόντας ενήρμοσε· τοιούτων γαρ ην χρεία προς το τής τροφής είδος. α δε εξ ημισείας ώπλισται τοις οδούσι, πολλαίς και ποικίλαις αποθήκαις τών τροφών παρεσκεύασε. δια γαρ το παρά την πρώτην μη αρκούντως καταλεπτύνεσθαι την τροφήν, έδωκεν αυτοίς το καταποθέν πάλιν αναπεμπάζεσθαι, ώστε καταλεανθέν τω μηρυκισμώ προσοικειούσθαι τω τρεφομένω.

Στόμαχοι και εχίνοι και κεκρύφαλοι και ένυστρα ουκ αργώς έγκειται των ζώων τοις έχουσιν, αλλ' αναγκαίων χρείαν έκαστον εκπληροί.

Μακρός ο τράχηλος τής καμήλου, ίνα τοις ποσίν εξισάζηται και εφικνήται τής βοτάνης εξ ης αποζή.

βραχύς και τοις ώμοις ενδεδυκώς ο τράχηλος τής άρκτου· και λέοντος δε και τίγριδος και τών λοιπών, όσα τούτου τού γένους· ότι ουκ εκ τής πόας αυτοίς η τροφή, ουδέ ανάγκη προς την γην κατακύπτειν, σαρκοφάγοις ούσι και εκ τής άγρας τών ζώων διαρκουμένοις.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην παρατήρηση της δημιουργίας.

Τα ζώα που κατατρώγονται περισσότερο πολλαπλασιάζονται και περισσότερο. Γι’ αυτό γεννούν πολλά οι λαγοί· γι’ αυτό και τα αγριοκάτσικα και τα άγρια πρόβατα γεννούν δίδυμα, ώστε να μη χαθούν τα είδη που τρώνε τα σαρκοφάγα.

Όμως εκείνα που τρώνε τα άλλα γεννούν λίγα. Έτσι η λέαινα γεννά μόνο ένα. Γιατί αυτό το ένα, όπως λένε, κατασπαράζει με τα νύχια του τη μήτρα της μητέρας του και έτσι βγαίνει.

Και οι έχιδνες βγαίνουν κατατρώγοντας τη μήτρα και έτσι ανταποδίδουν στη μητέρα τον μισθό που της αξίζει.

Έτσι τίποτε απρονόητο δεν υπάρχει μέσα στα όντα ούτε τίποτε είναι χωρίς την επιμέλεια που χρειάζεται. Και αν παρατηρήσεις τα ίδια τα μέλη των ζώων, θα διαπιστώσεις ότι ο Πλάστης ούτε πρόσθεσε κάτι περιττό ούτε αφαίρεσε κάτι αναγκαίο.

Στα σαρκοφάγα ζώα έβαλε κοφτερά δόντια, γιατί τέτοια χρειάζονταν για το είδος της τροφής που τρώνε. Ενώ σε εκείνα που έχουν δόντια μόνο στη μισή σιαγόνα (τα μυρηκαστικά) έδωσε πολλές και διαφορετικές αποθήκες τροφής. και επειδή δεν αλέθουν με την πρώτη φορά αρκετά την τροφή τους, τα έκανε να ξαναβγάζουν αυτό που κατάπιαν, να το μασούν καλά με τον μηρυκασμό και να το κάνουν κατάλληλο για τροφή.

Στα ζώα όπου υπάρχουν ο στόμαχος και ο εχίνος και ο κεκρύφαλος και το ένυστρο, τίποτε δεν υπάρχει χωρίς λόγο, αλλά το καθένα εξυπηρετεί μια ανάγκη.

Μακρύς είναι ο λαιμός της καμήλας, για να εξισώνεται με τα ψηλά πόδια και να φτάνει το χορτάρι με το οποίο ζει.

Κοντός και βυθισμένος μέσα στους ώμους είναι ο λαιμός της αρκούδας, και του λιονταριού επίσης και της τίγρης και όλων των άλλων που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Γιατί αυτά δεν τρέφονται με χορτάρι ούτε χρειάζεται να σκύβουν στη γη, αφού είναι σαρκοφάγα και ζουν με τα ζώα που πιάνουν και τρώνε.

Και αφού λέει αρκετά πράγματα για τον ελέφαντα και για άλλα ζώα, προσέξτε τι άλλο λέει στην ίδια ενότητα πιο κάτω:

Αρχαίο Κείμενο

Μετάφραση

ου μάλλον άγαμαι... ή το λεπτότατον τού σκορπίου κέντρον, πώς εκοίλανεν ώσπερ αυλόν ο τεχνίτης, ώστε δι' αυτού τον ιόν τοις τρωθείσιν ενίεσθαι.

και μηδείς εγκαλείτω τούτου ένεκεν τω ποιητή ότι ιοβόλα ζώα και φθαρτικά και πολέμια τη ζωή ημών επεισήγαγεν· ή ούτω δ' αν τις και παιδαγωγώ εγκαλοίη εις τάξιν άγοντι την ευκολίαν τής νεότητος και πληγαίς και μάστιξι το ακόλαστον σωφρονίζοντι.

πίστεώς εστιν απόδειξις τα θηρία.

πέποιθας επί Κύριον; Επί ασπίδα και βασιλίσκον επιβήση, και καταπατήσεις λέοντα και δράκοντα. και έχεις την δια πίστεως εξουσίαν πατείν επάνω όφεων και σκορπίων.

Ούτε θαυμάζω λιγότερο το πολύ λεπτό κεντρί του σκορπιού, που ο τεχνίτης το έκανε κούφιο σαν σωλήνα ώστε με αυτό να χύνει σαν με ένεση το δηλητήριο σε όσους τσιμπά.

Και κανείς ας μην κατηγορεί τον Δημιουργό, επειδή έβαλε στον κόσμο ζώα δηλητηριώδη και φθοροποιά και πολέμια προς τη ζωή μας· επειδή με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει και τον παιδαγωγό, επειδή βάζει τάξη στην επιπολαιότητα της νεότητας και σωφρονίζει την ακολασία με χτυπήματα και μαστιγώματα.

Τα θηρία είναι απόδειξη της πίστης.

Έχεις εμπιστοσύνη στον Κύριο; «Πάνω σε ασπίδα και βασιλίσκο θα πατήσεις και θα καταπατήσεις λιοντάρι και δράκοντα» (Ψαλμ. 90,13). Και από την πίστη έχεις «την εξουσία να πατάς πάνω σε φίδια και σκορπιούς» (Λουκάς 11: 19. Μάρκος 16: 18).

Αυτά αρκούν για να καταλάβουμε πόσο ξεκάθαρα μάς λέει ο Άγιος Βασίλειος ότι κανείς δεν πρέπει να θεωρεί ότι η δημιουργία του Θεού είναι κακή, επειδή ο Θεός έφτιαξε εξ αρχής, σαρκοφάγα και δηλητηριώδη πλάσματα. Και μάλιστα μάς περιγράφει πώς ο ίδιος ο Θεός έφτιαξε αυτά τα όπλα, τα δόντια, τα νύχια και το δηλητήριο των ζώων και των φυτών. Γιατί, όπως μάς λέει ο ίδιος, όλα αυτά έχουν τον ρόλο τους και τον σκοπό τους στη δημιουργία. Ακριβώς δηλαδή ό,τι μάς λέει η θεωρία της φυσικής επιλογής: Ότι όλα αυτά είναι μοχλός για την εξέλιξη των ζώων σε κάτι όλο και καλύτερο, όλο και ισχυρότερο, για να επιβιώνουν.

Μάλιστα, αναφέροντας το παράδειγμα του παιδαγωγού, είναι σαν να μάς λέει ότι, επειδή το ανθρώπινο γένος δεν βρίσκεται ακόμα στην τελειότητα, δεν έχει περάσει ακόμα στον αιώνα της αφθαρσίας, όπου όλα θα λειτουργούν με τους νόμους του Αγίου Πνεύματος, είμαστε ακόμα πολύ νέοι. Και όπως ο νέος χρειάζεται να περάσει μέσα από παθήματα παιδαγωγίας, έτσι και η κτίση είναι ακόμα για εμάς, τους πολύ νέους, και αυτή πολύ νέα. Και δεν θα μπορούσε η κτίση εξ αρχής να λειτουργεί με τους νόμους της αφθαρσίας, όταν ο βασιλιάς της, ο άνθρωπος, δεν έχει ακόμα ωριμάσει.

Μάλιστα, όπως θα δούμε σε άλλο άρθρο, στο κείμενο του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, λέει σε κάποια σημεία ότι τα σαρκοφάγα δεν είναι κάτι κακό, όπως νομίζουν ορισμένοι, αλλά είναι καλό. Απλώς δεν είναι τέλειο καλό.

Εκεί θα τα δούμε όλα αυτά αναλυτικά και θα δούμε και τι είναι το κακό και τι είναι το καλό κτλ., για όσους λένε ότι δεν είναι δυνατόν ο Θεός να έχει φτιάξει κάτι κακό. Και εδώ μάς λέει ο Άγιος Βασίλειος ότι όλα αυτά, τα οποία κάποιοι τα θεωρούν κακά, είναι στην πραγματικότητα καλά. Γι’ αυτό τα θηρία είναι απόδειξη της πίστης.

Να μην απιστούμε, λοιπόν, στον Θεό, γιατί ό,τι έφτιαξε, είναι καλό και υπάρχει λόγος που το έκανε έτσι. Και μπορεί στην εποχή του ο άγιος Βασίλειος να μην ήξερε ακόμα ακριβώς για ποιο λόγο ο Θεός τα έκανε εξ αρχής έτσι άγρια τα ζώα, (δεν γνώριζε ο άνθρωπος τη φυσική επιλογή ακόμα. Σήμερα τη γνωρίζουμε και ξέρουμε τον λόγο που τα έκανε έτσι), παρ' όλα αυτά, ο Άγιος Βασίλειος με πίστη προσεγγίζει το θέμα και μάς λέει: τα θηρία είναι απόδειξη της πίστης.

Και το λέει αυτό για όσους προσεγγίζουν το θέμα με απιστία, θεωρώντας ότι δεν είναι δυνατόν ο Θεός να έχει φτιάξει κάτι κακό, όπως είναι τα σαρκοφάγα.

Γι’ αυτό σε άλλα άρθρα τεκμηριώνουμε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κακό, από τα λόγια των ίδιων των Αγίων Πατέρων και τις αναλύσεις που κάνουν για τα θέματα αυτά.